’Ηγγικεν ἡ ὥρα
Οι μαρτυρίες, τα διακονήματα, τα εργόχειρα, οι προσευχές και οι ευλαβικές σιωπές των κοριτσιών που φόρεσαν ράσο, τη Μεγάλη Τετάρτη και την Μεγάλη Πέμπτη στον Alpha.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης ανοίγει τις πόρτες δυο ξεχωριστών γυναικείων αδελφοτήτων της Μακεδονίας, στην Βέροια και τις Σέρρες.
Οι μοναχές του πολέμου –Από το Χαλέπι στη Βέροια
Σε μια γωνιά του κάμπου της Βέροιας «πίσω» από τις ανθισμένες ροδακινιές βρίσκεται η Μονή της Αγίας Κυριακής.
Πριν χρόνια ήταν ένα μοναστήρι που ερήμωνε με δύο μόνο καλόγριες. Αλλά το 2013 ο πόλεμος στην Συρία έφερε εδώ μια αδελφότητα από το Χαλέπι.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης συνάντησε τις μοναχές που γνώρισαν τον πόλεμο και άκουσε τις συγκινητικές ιστορίες τους.
Όλες σπουδασμένες στα πανεπιστήμια της Συρίας – από Καλών Τεχνών μέχρι Οικονομικά – όλες από παλιές χριστιανικές οικογένειες και οι περισσότερες με μεταπτυχιακά στην Ελλάδα.
Οι κάμερες των Πρωταγωνιστών κατέγραψαν αραβικούς ύμνους και ψαλμωδίες μαζί με ελληνικές προσευχές.
Οι μοναχές όμως βιώνουν μια… απουσία.
Τον Παύλο τον Μητροπολίτη Χαλεπίου που τέτοιες μέρες πριν 13 χρόνια απήχθη από Τζιχαντιστές του ISIS.
Και αυτό που ζήτησαν από τον Σταύρο είναι να αναφέρει τον Παύλο, ως ζώντα στην εκπομπή, γιατί πιστεύουν ότι κάποια στιγμή ο πνευματικός τους πατέρας θα επιστρέψει.
Αποσπάσματα από τις συγκλονιστικέςμαρτυρίες τους:
«Παιδί ήμουν όταν έδειξα τις ζωγραφιές μου στον πατέρα Παύλο και αυτός μου συνέστησε να πάω στην Καλών Τεχνών».
Αδελφή Γερασίμη
«Κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει τις μέρες του πολέμου. Συνέχεια είχαμε καταστροφές αλλά και απώλειες ανθρώπων».
Γερόντισσα Μαρία – Ηγουμένη της Μονής
«Το μοναστήρι μας στο Χαλέπι ζούσε από τις εικόνες που αγιογραφούσε, κι από το ραφείο που ράβαμε άμφια. Στον πόλεμο, αυτά τελείωσαν. Οι άνθρωποι δεν είχαν ψωμί».
Αδελφή Θέκλα
«Ο Δεσπότης Παύλος μας έλεγε: η χαρά στον άνθρωπο είναι μια απόφαση. Όταν δεν είμαστε χαρούμενοι σε αυτή την ζωή είναι αμαρτία απέναντι στον Θεό και στην αγάπη Του».
Αδελφή Σιλουανή
«Για τουν ραχμπάτ - για τουν ραχμπάτ» αναφωνούσαν οι χωρικοί στην Συρία κάθε φορά που τις έβλεπαν να φτάνουν, για να μοιράσουν φάρμακα και τρόφιμα! Ω μοναχές – ω μοναχές! Τώρα οι αραβικοί τους ψαλμοί, «παντρεύονται» με επικλήσεις στα ελληνικά και οι μικρές τους ασυνταξίες τις κάνουν ακόμη πιο προσιτές στους προσκυνητές από την γειτονική Αλεξάνδρεια, την Βέροια αλλά και όλη την Μακεδονία. Δεκατρία χρόνια από την φυγή της η αδελφότητα αριθμεί πλέον 20 μοναχές και 4 δόκιμες.
Η προσευχή που κάνουν οι μοναχοί και οι μοναχές για την σωτηρία τους, αλλά και για την σωτηρία όλου του κόσμου. Αυτό έχει μεγάλη σημασία. γιατί αυτό αφορά όλον τον κόσμο, όσο και αν φαίνεται αυτό παράξενο. Και να ευχηθούμε ένα καλό Πάσχα σε όλους. κάθε άνθρωπος, όπου και αν βρίσκεται, να έχει ένα καλό πέρασμα από τη λύπη στη χαρά, από την νέκρωση στην ανάσταση Αλλά και από το ανειρήνευτο των καιρών μας στην ειρήνη.
