Ο Παναγιώτης και η Ιφιγένεια του «Νόστου»

Είπαμε

Ο Παναγιώτης και η Ιφιγένεια έχουν κλείσει 8 μήνες εδώ μέσα. Στην αρχή ήταν σφουγγάρια, ρουφούσαν ότι υπήρχε δίπλα τους. Μετά κλείστηκαν στον εαυτό τους για να πάρουν δυνάμεις για την τελική προσπάθεια. Και τώρα είναι κοράλλια, όπου νά’ ναι πρέπει να φύγουν. Θα σωθούν;

Μας είπαν

Έξω η ζωή η δικιά μου τουλάχιστον ήταν να μπορώ να πάω σε έναν άντρα να μου εξασφαλίσει τη χρήση μου και είναι πλέον και ένας τρόπος να μαθαίνεις να μπορείς και να παίρνεις ναρκωτικά.

Πεθαίνοντας στις πλατείες

Είπαμε

Η απόσταση πολλές φορές ομορφαίνει τα πράγματα. Υπάρχει όμως κάτι πιο σημαντικό. Η αλήθεια! Για να τη βρεις πρέπει βέβαια να κατέβεις πολύ. Και μετά … πρέπει να μπορείς να την αντέξεις.

Μας είπαν

Περνάς με το παιδί σου να πας εδώ στο Μουσείο, θα σ’ αρέσει να μας δεις εδώ εμάς τώρα εδώ πέρα και να ‘μαστε γυμνοί να πούμε, να βαράμε;

Ένα νησί, μια συμμορία, μια φυλακή, ένα μεγάλο μυστικό (Χίος A’ μέρος)

Είπαμε

Δεκάδες συλλήψεις, 24 προφυλακίσεις, οι 14 ανήλικοι. Τρείς στους 10 εφήβους έχουν μία τουλάχιστον επαφή με τις ουσίες θα σου πουν οι ειδικοί. Αριθμοί που δεν φυλακίζονται αλλά απλώνονται παντού στην κοινωνία.

Μας είπαν

Τις πρώτες μέρες τα παιδιά δεν είχαν καταλάβει τι θα συμβεί. Όταν βγήκαν οι αποφάσεις των προφυλακίσεων, τότε καταλάβανε όλοι, ότι τα πράγματα δεν ήταν όπως τα περιμένανε. Θα πάνε φυλακή δηλαδή, και θα τιμωρηθούνε γι’ αυτά που κάνανε.

Ένα νησί, μια συμμορία, μια φυλακή, ένα μεγάλο μυστικό (Β’ μέρος)

Είπαμε

Στην υπόλοιπη Ευρώπη η φυλακή δεν είναι η κατάληξη για τους ανήλικους παραβάτες. Εδώ όμως από τις 63 εταιρίες προστασίας ανηλίκων που προβλέπει ο νόμος, λειτουργούν μόνο οι 7. Σαν να λέμε δηλαδή ότι από τους 10 ανήλικους παραβάτες οι 8 θα καταλήξουν στη φυλακή επειδή μερικοί νόμοι μένουν μόνο στα χαρτιά.

Μας είπαν

Από κάπου αλλού νιώθανε ανασφάλεια και μπαίναν σ’ αυτή την ομάδα, για να νιώσουν ότι κάτι κάνουν κι αυτοί ξέρω γω, ή ότι μετράνε σε κάτι ας πούμε.