Η Λεωφόρος δεν είναι μόνο ένα γήπεδο.
Είναι ένα σύμβολο της νεότερης ιστορίας μας.
Με αυτή την σκέψη οι «Πρωταγωνιστές» ετοίμασαν ένα δίωρο αφιέρωμα στη φυσική έδρα του Παναθηναϊκού αλλά και της Εθνικής.
Σπάνιο αρχειακό υλικό και αφηγήσεις Πρωταγωνιστών φωτίζουν τις μεγάλες στιγμές που βίωσαν, στο νούμερο 160 της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, το τριφύλλι και η Αθήνα.
Η πορεία προς το Γουέμπλεϊ και το Γιούρο της Πορτογαλίας.
Οι κιθάρες των παγκόσμιων θρύλων της ροκ αλλά και η Μοσχολιού, ο Πάριος, ο Ζαμπέτας, ο Κόκοτας!
Στον Σταύρο Θεοδωράκη μιλούν παλιοί και σύγχρονοι άσσοι των γηπέδων:
Ο Αντώνης Αντωνιάδης, ο Βασίλης Κωνσταντίνου, ο Τότης Φυλακούρης, ο Σπύρος Λιβαθηνός, ο Βέλιμιρ Ζάετς, ο Γιώργος Καραγκούνης, ο Γιάννης Γκούμας, ο Δημήτρης Παπαδόπουλος.
Για πρώτη φορά στα τηλεοπτικά χρονικά μιλάει στον Σταύρο, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ο
Καπετάνιος που έμεινε στο τιμόνι του Παναθηναϊκού για 20 χρόνια.
Για τη Λεωφόρο, μιλούν στους «Πρωταγωνιστές» ο Γιάννης Β. Βαρδινογιάννης και ο Γιάννης
Αλαφούζος.
H διαβόητη αλάνα της Περιβόλας... Ένα βοσκοτόπι που ζητούσε ο Παναθηναϊκός από τον Δήμο της Αθήνας για να πάψει να παίζει σε αλάνες και προαύλια νοσοκομείων. Στο πλευρό της πράσινης ομάδας στάθηκε ο πρίγκιπας Νικόλαος και η Βουλή επικύρωσε την παραχώρηση. Οι βοσκοί μετακινήθηκαν προς τα Κατσικάδικα – το Κολωνάκι δηλαδή. Ο δρόμος στη νότια πλευρά του γηπέδου έχει το επίθετο του δημάρχου που είχε αρνηθεί την παραχώρηση. Τσόχα! Το γήπεδο μπορούσε να υποδεχθεί έξι χιλιάδες θεατές! Ρεκόρ εποχής! Δεν ήταν εύκολο να χτιστεί. Οι ξεριζωμένοι Μικρασιάτες στις παράγκες ολόγυρα, απαλλοτρίωναν τα βράδια τα οικοδομικά υλικά. Το 1925 ο πρώτος αγώνας με τον Ολυμπιακό!
Η ατμόσφαιρα που ζεις σε αυτό το γήπεδο είναι τελείως διαφορετική. Και στα καλά αλλά και στα άσχημα. Γιατί είναι διπλά οι οπαδοί, οπότε τους ακούς σε κάθε στιγμή τους. Αυτό το γήπεδο πραγματικά σου δίνει άλλη ώθηση, άλλη ενέργεια και σε κάνει να μπορείς να κάνεις πράγματα και να πετύχεις πράγματα. ήταν ανεπανάληπτα αυτά που είχε πετύχει η ομάδα τότε. Και σε αυτό το γήπεδο ειδικά είχε βοηθήσει πάρα πολύ γιατί η ενέργεια που έβγαζε αυτή αυτήν την τριετία ήταν κάτι το φανταστικό. Απ’ τη στιγμή που φτάναμε στο γήπεδο και βγαίναμε έξω για την προθέρμανση, ήταν… ζούσαμε κάτι μαγικό, πραγματικά ήταν λες και δεν πατούσες στο χορτάρι.
