Πώς μπορείς να ζεις και να κοιμάσαι στις χιονισμένες πλαγιές του Ολύμπου;

Ως πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν του ζητηθεί να ξεπεράσει τα όριά του;

Ποια όνειρα οδηγούν τους καταδρομείς (στρατιώτες και στελέχη) να αναμετρώνται με το άγριο πρόσωπο της φύσης;

Ο Σταύρος Θεοδωράκης έζησε τρεις μέρες στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ορεινού Αγώνα Χιονοδρόμων (ΚΕΟΑΧ), στον Όλυμπο, το μοναδικό στρατόπεδο της χώρας σε υψόμετρο άνω των 2.000 μέτρων. Εκεί, στην αλπική ζώνη, οι Έλληνες καταδρομείς μυούνται στον ανορθόδοξο πόλεμο, εκπαιδεύοντας ταυτόχρονα υπαξιωματικούς και αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων.

Στους Πρωταγωνιστές μιλούν:

  • Κορίτσια που περνούν τις τελευταίες τους δοκιμασίες πριν αποκτήσουν τα γαλόνια του λοχία
  • Στρατιώτες που επέλεξαν να υπηρετήσουν σε πολικές θερμοκρασίες
  • Κομάντο, άσσοι στο καμουφλάζ και στις βολές με πραγματικά πυρά.

Οι εκπαιδευόμενοι μαθαίνουν να κατασκευάζουν χιονότρυπες και να διανυκτερεύουν σε ιγκλού και σχοινάκια ακόμη και όταν η θερμοκρασία πέφτει πολλούς βαθμούς υπό το μηδέν.

Ενδεικτικές είναι τρεις από τις πολλές μαρτυρίες που κατέγραψαν οι κάμερες:

  • «Πρέπει να υποφέρουμε για να εκπαιδευτούμε σωστά».

Μανούσος Ξανθουδάκης, Αρχηγός της 3ης τάξης στην σχολή υπαξιωματικών

  • «Ήταν μια συνειδητή απόφαση να υπηρετήσω το στράτευμα από μια απαιτητική θέση. Ήταν κάτι που ήθελα από την παιδική μου ηλικία».

Χ.Χ., Υπολοχαγός εκπαιδευτής καταδρομέων

  • «Οι βουνοκορφές του Ολύμπου είναι το πιο ακραίο αλλά τελικά και το πιο ιδανικό μέρος για να υπηρετεί ένας καταδρομέας».

Γιώργος Ζιάκας, Αντισυνταγματάρχης, διοικητής ΚΕΟΑΧ

Πώς είναι η ζωή σε ένα υποβρύχιο και τι λέει ο υποβρύχιος καταστροφέας που υπηρετεί στην πρώτη γραμμή;
Ποιος μπορεί να είναι ο στόχος που έχει θέσει μια γυναίκα καταδρομέας - αλεξιπτωτίστρια; Τι απαντάει ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος στην ερώτηση του Σταύρου Θεοδωράκη για τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας;

Είπαμε

Όταν μια χώρα, ένας λαός, δεν έχει τολμήσει να αποτιμήσει νηφάλια τo μέγεθος και την προσφορά των ηρώων του, να μιλήσει καθαρά για τις επιτυχίες αλλά και τα λάθη τους, τότε όλα – ακόμη και μια ταινία, γίνονται αφορμή για μια νέα διαμάχη. Έναν μικρό εμφύλιο ενισχυμένο πια από τον δηλητηριώδη λόγο των social media. Όσα συνέβησαν όμως τον Σεπτέμβριο του 1831 στο Ναύπλιο δεν ήταν ταινία. Ήταν η Ελλάδα με όλα τα πρόσωπα της. Αλλά και με χαραμάδες φωτός για μέρες που αξίζει να προσπαθήσουμε να είναι αλλιώς. Για την ειρήνη που πάντα απαιτεί να είσαι έτοιμος και για πόλεμο.

Μας είπαν

Όλοι οι λαοί περιμένουν αυτό, όταν είναι σε κρίση ή αισθάνονται σε κρίση, να βρεθεί ένα πρόσωπο να αντιπροσωπεύσει το καλό στοιχείο όλων μας. Όταν θυσιάζεσαι όμως Σταύρο το κρατάει ή το κρατάνε οι γενιές. Δηλαδή η δύναμη του Ιησού ποια ήταν; Ότι σταυρώθηκε. Εάν δεν υπήρχε σταύρωση. Δεν θα υπήρχε ανάσταση. Άρα εν αναμονή της Ανάστασης συρρέουν να υποστηρίξουν την θυσία του

error: